30 jaar wedstrijdhardloper ’11

30 jaar wedstrijdhardloper 1984 – 2014
Deel 28


Foto: © 2011sprengenbergrunner

Vivian Cheruiyot behaalde 3 wereld titels; cross, 5000m en 10.000. Tijdens de marathon van Rotterdam liep Hilda Kibet met 2.24 uur als tweede de NL allertijden lijst binnen. Het NK Cross werd wederom georganiseerd door AV Atletics. Voor Kika fietsten we een rondje IJsland. Op mijn eerste Ultra werd ik derde. Eerstejaars senior Koen Veldhuis liep in Leiden 8.54 op de 3000m. Martin Roemers (AKI 1991) won de eerste prijs van de World Press Photo met zijn serie ‘Metropolis’. Terwijl Adele de vlam hoog liet branden, trommelde Seasick Steven er lustig op los. Glennis Grace brak door met ‘Afscheid’.

De Midwintermarathon te Apeldoorn was de laatste test voor het NK Cross. Vanessa Lorkeers liep daar de 8 km en ik deed de minimarathon. Voorgaande periode hadden we samen een door mij opgesteld trainingstraject gevolgd. De basis daarbij was een club recreantentraining, vervolgens een duurloop en een meer specifieke tempotraining. Veel aandacht hebben we geschonken aan het vermogen om van paslengte te wisselen. Vanessa kwam in de vorige periode tot een weekomvang van maximaal 80 km. De kilometers per week werden voor haar geleidelijk minder, maar het tempo nam toe. Het NK Cross parcours konden we inmiddels wel bijna dromen.

Terug naar Apeldoorn. Ik meen dat ik meeging met Peter Bruinsma, die een uitnodiging had. Hoewel ik nog wel een sponsor had (Run2Day Hengelo), was het wel gedaan met verder privileges. Het was best wennen om een stapje terug te doen, wetend dat je elk jaar slechter werd. En nog jaren liep ik met de gedachten dat de trainingen bij Gerhard Blikman tijdelijk waren. Het coachen van Vanessa gaf me een voldaan gevoel, wellicht zelfs een bepaalde status. Verrassend bleef ik Peter voor in Apeldoorn. Een maand later lukte me dat nogmaals. Ik won de Bovenbergcross 10 km en werd winnaar van het crosscircuit M40. Tijdens het NK Cross Masters rukte ik langzaam op in het veld, voorbij Savio Strik en achter Bertil Krukkert tijdens de beklimming van de kuil. Doortrekken met Tonnie Stouten (AV Veluwe) naar Peter Bruinsma. De vele boomwortels waren speciaal voor dit NK wit geschilderd. Opeens hoorde we de speaker over het verenigingsklassement en dat wij ‘Atletics’ daarvoor aan het strijden waren. We bleken samen derde te zijn geworden. En mochten een NK medaille in ontvangst nemen in de master categorie M35/40/45. Een dag later was Vanessa aan de beurt en eigenlijk wisten we wel, dat ze volkomen kansloos was in dit top vrouwen senioren veld. Maar ze stond er, tijdens de mooiste wedstrijd van dat jaar! Missie volbracht! Van recreant naar wedstrijdatlete.

Eind maart laste Vanessa een herstelperiode in. Ondertussen had ik mijn eigen trail bedacht en op de kaart gezet; Numendal – Eelerberg. Een onverharde route door het Nationaal Park Sallandse Heuvelrug. Ook anderen waren hier mee bezig, zo liep ik eind april n.a.v. een facebook bericht ergens rond op de Utrechtse Heuvelrug. Het parcours wat we liepen (tussen Rhenen en Driebergen) bleek later de oermoeder van de station naar station trails (De UHT). Na de Koning van Spanje Trail te Gulpen was ik helemaal door het trail virus gegrepen. Een beloning van al mijn (fiets/hardloop) arbeid kwam er met een 3de plaats op mijn eerste Ultra 52 km Veluwezoomtrail.

Ergens rond april vroeg John de Keijzer me of ik mee wilde doen aan een monster fietstocht voor KIKA. In IJsland! Kort daarna begon ik aan een hele reeks van toertochten. En een tweetal tochten met het ‘Rondje IJsland’ team waaronder een prachtige tocht over de Oosterscheldekering in Zeeland. Het werd een barre tocht, wat veel doorzettingsvermogen vergde. Kameraadschap en het goede doel hielden ons op de fiets. We stonden even stil bij de film locatie (gletsjermeer Jökulsárlón) van ‘Nova Zembla’ en zwijmelde weg met Doutzen Kroes. Onbedoeld kon ik zo op dag 7 (van Skaftafell naar Hvolsvöllur) een fietsrecord van 222 km bijschrijven. In de privé sfeer kwam het K woord ook ter sprake. Toen onze moeder in het ziekenhuis werd opgenomen. Na jaren was er weer een voorzichtig contact met mijn ex. Mijn sportjaar eindigde abrupt toen ik begin oktober tijdens een toertocht over de Hellendoornseberg (met jacht op Marco Kuipers en voor mijn achtervolgers de broers Paalman probeerde te blijven) tegen een minuscuul boomstronkje knalde en van mijn ATB vloog. Waarop een operatie volgt en een langdurige revalidatie.

(Kranten)knipselnieuws:
TC Tubantia vrijdag 11 maart 2011 Reggestreek
“Zege laat Jeroen Machielsen niet onberoerd”

Enkele sportprestaties:
Wielrennen Tecklenburg Rundfahrt 160 km 6.15 uur.
Heerde toertocht (weg) op ATB 148 km 5 uur.
wielrennen Rondje IJsland 1414 km in 9 dagen
Grensland marathon Tubbergen ATB 110 km
5000 m 17.15 Hengelo clubrecord M45
10.000 m 35.50 Veenendaal clubrecord M45

Enkele uitslagen:
Koning van Spanje Trail Gulpen 29 km
Heren
1. Zachary Freudenburg Diemen 1.55.33
2. Roger Smeets Elsloo 1.55.34
3. Raymon van den Berg ‘s Hertogenbosch 2.03.50
4. Ruud van der Wal Apeldoorn 2.09.21
5. Mark Groeneweg Dieren 2.09.36
6. Jeroen Machielsen Nijverdal 2.09.40
7. John Bosch Berg en Terblijt 2.09.48

Zie ook https://sprengenbergrunner.wordpress.com/2011/08/26/ice-11-keflavik-0/

Nijverdal 2011, 2020

Camp Pleso Kroatië ‘95


Foto: © 1995sprengenbergrunner

(Derde indruk)

Zagreb / Nijverdal juni 1995. Het is alsof ik er niet meer bij hoor. De groep militairen die onverrichte zaken huiswaarts konden keren. Even waren we na ons verlof ‘stand-by’. Zonder dat het de bedoeling was is het voor ons opeens afgelopen. Af en toe horen we wat over ‘onze jongens’ in Bosnië. Vol zelfvertrouwen en motivatie stapte ik eind mei in het vliegtuig om de klus in Srebrenica te klaren. Helaas, dit keer ging er echt geen bus, geen viertonner of heli, niets! Al gauw behoorde we tot de Pleso-pluisjes te Zagreb. Een periode Bacardi-cola, Heineken, ontwaken met een kater. Samen met Indonesiërs in de rij (die geselecteerd leken op lichaamslengte) voor het eten. Lezen tot de letters beginnen te dansen. Zonnen tot verbrandens toe. Sporten zodat je de volgende dag spierpijn hebt. Maar vooral wachten, veel wachten. Als dan eindelijk het verlossende woord komt van de Luitenant H die als een schoolmeester tussen zijn kinderen staat, is er weinig teken van emotie. We hebben al het één en ander meegemaakt, we staan machteloos. Emoties bewaren we voor thuis, voor familie, geliefden en bekenden. In Soesterberg wacht de pers, we hebben weinig te vertellen. Het verhaal, het gebeuren speelt zich af op een eenzame observatie post, de compound, een patrouille in een niemandsland.

Het verlof was intens, als ware ik een toerist zo beleef ik mijn eigen omgeving. In mijn luxe auto maak ik een extra ritje, de tank is immers vol. Ik heb mezelf toestemming gegeven en trap het gas in. In een Balkan restaurant (waar anders) bestel ik de lekkerste gerechten, maar al naar een paar happen heb ik voldoende. Tegenover me zit een knap vrouwtje, sfeerverlichting en achtergrond muziek. We genieten en vanzelfsprekend blijf ik waarnemen. Ondanks de oorlog vieren we in Nederland 5 mei de bevrijding, maar is er ooit vrede geweest na 1945? War in Bosnië, war in Ruanda, war in Tsjetsjenië. Soms bekruipt me het gevoel dat ik daar nooit ben geweest, een droom, een film. Zoals Camp-Pleso een verkeert geboekte vakantie leek (‘dit is helemaal geen Center Parcs’). Ik zou willen huilen, echter het is zo idioot dat ik alleen kan lachen om de wereldleiders, die een bedenkelijke hoofdrol spelen in een goedkope B-film. Telkens weer lijkt men te vergeten waar het werkelijk om gaat (om die burgers die al jaren niet meer weten hoe een normaal menswaardig bestaan voelt). Men lijkt zich drukker te maken om Flippo’s om de Brent Spar of het weer van morgen.

Als ik hoor dat alle VN gijzelaars zijn vrijgelaten, lijkt Bosnië voor mij ver weg. We kunnen moeilijk de hele dag met een chagrijnig gezicht rondlopen. De werkelijkheid is dat ik thuis zit, wel is waar met een souvenir in de vorm van de ziekte Gordelroos. Maar dat is met pillen, zalfjes, de nodige alcohol en slaap goed te verwerken. Thuis waar plannen worden gemaakt voor de vakantie. De belastingpapieren, de APK of gewoon een andere auto kopen? Zou de kunstenaar Christo niet een gebouw in Sarajevo kunnen inpakken, als een verbandje tegen het bloeden?

Sld 1 Machielsen, Luchtmobiel / Dutchbat3 / UNPROFOR.

Deze tekst werd niet gepubliceerd (want het gebeuren daarna overtrof alles), wel werd de laatste zin geciteerd in de defensie uitgave:
Buddy Bulletin (Thuisfrontcomité) van augustus 1995.

 

Camp Pleso, Internationale militaire basis van de UN te Zagreb.
Pleso-pluisjes, vast Nederlands staf personeel te Zagreb.
Soesterberg, voormalige militaire vliegbasis.
Flippo, een plastic speelschijfje om te verzamelen.
Brent Spar, Olieplatform dat overbodig was geworden, waarna men het wou laten afzinken in de zee. Hierop kwam protest.
Christo, Bulgaars-Amerikaans beeldend kunstenaar, Christo Vladimirov Javacheff  met name bekend om zijn landschapwerken met kilometers lang inpakdoek.

Vast in de Bosnische modder ‘95


Foto: © 1995sprengenbergrunner

Tweede indruk. Bosnië, Potočari

Hier 8.1 aan het thuisfront. Ik noteer.

Maart 1995. Mijn verlof nadert. Daarom duren de dagen voort. Kon ik al maar zeggen; “Ik ga mijn tas inpakken”, zoals korporaal D. Helaas, zijn konvooi ging niet. Neem je toch de volgende bus! Maybe yes, maybe no. Wat doen wij hier? Verbeeld ik me nu dat die vrouwelijke locals steeds knapper worden, of ben ik nu echt aan verlof toe. De stemming lijkt om te slaan zonder reden. Alsof er geen beperkingen zijn (minimize). We putten uit de tegenslagen positieve kracht en genieten van een kampvuurtje, schrijven een brief bij kaarslicht. Het volgende moment mopperen we op alles en iedereen. Doe ik vandaag wel of geen jas aan? Hier in dit geitenland is het weer onvoorspelbaar. We hebben achtervolgend in één week sneeuw, tropische temperaturen en regen meegemaakt. Eigenlijk vind ik het niet zo erg dat het nu wat koeler is, want mijn gehele zomeruitrusting staat nog aan de kruidenlaan.

Nu na drie maanden vraag ik me af wat de hoogte en diepte punten zijn. Het laatste is voor de meesten wel duidelijk. Hoewel we menselijkerwijs alles naar onszelf toetrekken. Ons eigen verdrietjes raken ons dieper dan welk gebeuren ook. Deze oorlog is er één als zovele. Een kleine groep die er beter van wordt, een grote groep die er onder gebukt gaat. Soms voel ik me schuldig dat ik fantaseer over de luxe die ik me zal gaan aanschaffen. “Lekker belangrijk, je komt er wel uit hé” (hoor ik anderen in gedachten al zeggen). Het bezoek van de hoogste VN militair de Franse Generaal Bertrand de La Presle was nog een bijzonderheid. Daarna kwam er nog één en nog één … en de laatste neem ik kwalijk dat hij door mijn beeld liep terwijl ik de kroonprins stond te filmen. Zou het echt waar zijn dat mijn amateurbeelden zowel op RTL als op de NOS zijn uitgezonden?!

Vorige week stonden we weer eens vast met de Mercedes, nergens een ANWB telefoonpaal te bekennen. Sterker nog er was niets dan een kale berghelling. Elk moment kon er weer een lading aarde vanaf de berg naar beneden komen (een gevolg van het intensief bomen kappen). Terwijl de sergeant hulp haalt, zie ik twee mannen (met wapens) mijn kant op komen. Ik herinner me hoe Luitenant F trachtte om gewapende moslimjongens tot staan te sommeren, wat zonder resultaat bleef. Nog weet ik niet precies wat te doen. Ze komen nu wel echt dichtbij. Het zijn Serven stel ik vast. Het moment U is bijna aangebroken. Ze groeten. Ondertussen heb ik een houding aangenomen van ik sta hier elke dag mijn auto uit te laten. We babbelen wat over ‘koetjes en kalfjes’. Ze bieden me spontaan een rokertje aan. Ik bedank daarvoor, toch lijkt het vuur gedoofd. Even later komen drie collega’s vanaf de observatie post mij geruststellen. Deze Serven komen hier dagelijks over de enclave grens water halen, om daarna weer terug te keren en verder te gaan met hun ….

De uitstapjes met Luitenant F en sergeant V waren als een bevrijding, na een lange tijd onafgebroken op de compound. Die bezoekjes aan iets wat geen huis mag heten. Bij gastvrije families, waar wij met onze bemodderde laarzen werden binnen gelaten. We kijken rond in de huiskamer, waar kinderogen ons aanstaren achter moeders rokken. We laten wat kleinigheden achter en vervolgen onze weg. Dit beeld zal vast ergens in mijn geheugen blijven, vergezeld van hooimijten, houtstapels en kogelgaten. En natuurlijk de vuilnisbelt! In Srebrenica ziet een jongen kans om een complete vuilniszak te stelen. Een vuilniszak! De vuilniswagen krijgt ongewenst passagiers als we de heuvel oprijden. Boven aangekomen vliegt een mensenmenigte als kraaien op de vrachtwagen af. Die nauwelijks kans krijgt om zijn kont te keren. Toevallig zie we ’s Avonds beelden op tv van een vuilnisbelt in Moskou. De culturele avond ter afsluiting van de Ramadan had een hoogtepunt kunnen zijn. Echter de amateur vertoning die een poging deed om de moslimcultuur uit te dragen was slaapverwekkend. De moslimmeiden die als etalage poppen een lied ten gehore brengen kunnen niet echt boeien. De voordracht van de Iman is monotoon. We kijken wat strak voor ons uit en dromen weg. De fotograaf wacht op het juiste moment. Helaas dat komt niet.

Echt gebeurd hoor! Hier 8.1. roger uit.

Sld 1 Machielsen, Luchtmobiel / Dutchbat3 / UNPROFOR.

Deze tekst stond eerder in de:
Falcon mei 1995 (Defensieblad van 11 Infanteriebrigade Luchtmobiel).

De Volkskrant van woensdag 12 juli 1995 citeerde de volgende regels van mij: “Vorige week stonden we weer eens vast met de Mercedes-jeep in de modder op een berg. Terwijl de sergeant hulp haalt, zie ik twee mannen met wapens mijn kant op komen. Ze komen nu wel echt dichtbij. Het zijn Serven, ze groeten. We babbelen wat over koetjes en kalfjes. Ze bieden me spontaan een rokertje aan”.

8.1., militaire interne aanduiding tijdens radiocontact binnen de enclave.
Thuisfront, term voor allen die ‘thuis’ meeleven met uitgezonden militair.
Konvooi, begeleid transport met bussen door Servisch gebied naar Zagreb (Kroatië). Hiervoor moest toestemming verkregen worden door de Servische autoriteiten. Deze werden in de loop van de periode vaker afgewezen. Dit had grote invloed bijvoorbeeld voor de aanvoer van voedsel en brandstof.
Minimize, kreet ter aanduiding van aangescherpte beperkingen wat betreft voorraden aan vers voedsel, brandstof etc.
Geitenland, veel gehoorde ingeslopen militaire benaming voor de moslim enclave.
“Lekker belangrijk, je komt er wel uit hé”, zin die veelvuldig gebezigd werd als relativering.
“Echt gebeurd hoor”, jolige zin met diepere lading, als reactie op het (foutieve)nieuws waarbij wij zelf (dutchbat3) het onderwerp waren.

 

Wachtende huizen Bosnië ’95


Foto: © 1995sprengenbergrunner

Eerste indruk. Bosnië Potočari

Januari 1995. Wachtende huizen in een wit bergachtig landschap. Ondanks de kou hangt er overal wasgoed te drogen. In de witte UN bus vragen we ons af waar de kogelgaten blijven. Als we door een klein dorpje rijden zien we, (voor zover we niet liggen te dutten of verdiept zijn in wazige lectuur) de ‘locals’ bezig met hun dagelijkse behoeften; water, brood, brandstof etc, vervoerd in een mandje voor op een wankele fiets of lopend met een linnen tas en jerrycan. Al gauw is dit beeld ons vertrouwd en zijn we moe van de reis. Verlangen naar een douche en zien uit naar ons onderkomen. Een last valt van ons af als we het UN checkpoint passeren. Daar verwelkomt ons een druk zwaaiende sergeant. In een flits schieten maanden van voorbereiding door me heen. Hiervoor hebben we het gedaan. Een 25 km mars, de vernederingen, het kruipen door de modder, even die knop omzetten (opleiding luchtmobiel / rode baret). Meteen de eerste dag blijk ik te zijn ingeroosterd voor de nachtwacht. In de verte horen we hondengeblaf en af en toe komt er eentje rondscharrelen over de compound. Terwijl mijn maat in het niets tuurt, lees ik een boek wat me even terug brengt in Nederland. Telkens dwalen mijn gedachten af en bemerk ik, dat ik wel lees maar niets in me opneem.

Vrijdagmorgen zitten we in de prefab van mijn overbuurman die dan jarig is. Als we wat presentjes aan het bekijken zijn, vergeten we een moment alles om ons heen en worden we door de sergeant tot de orde van de dag geroepen. Na het acht uur RTL nieuws en de smurfen is het hout hakken geblazen, koffie drinken en ander geneuzel. Als de majoor me laat in de morgen aanspreekt, tussen de grote loodsen, stapels hout en een verdwaalde ezel (“Kees de bok” is de mascotte van het regiment stoottroepen), voel ik dat er op deze plek geen praatje over het weer komt. Nadat ik mijn weg vervolg, laat ik de woorden tot me doordringen. Ik word toegevoegd aan de (pers) voorlichter van de compagnie. Mijn lichaam lijkt een nieuwe impuls gekregen te hebben. Om die energie kwijt te kunnen loop ik mijn eerste rondjes over de compound en raak na acht rondjes de tel kwijt. ’s Avonds als ik bardienst heb probeer ik de chaotische ongeordende gebeurtenissen aan mijn vriendin door te pennen, maar voortdurend word ik gestoord door jongens die bier willen kopen.

Zaterdag proef ik wat aan mijn nieuwe functie als ik in de doka (donker kamer) sta. Bijna vergeet ik dat ik militair ben. “I am from the Dutch press baby, yes from Holland!” Die nacht loop ik beter gekleed wacht en worden we door meiden van de keukengroep verwend met lekkere dingen. We dommelen bijna weg en ik zoek mijn kussen, dat er niet was.

Zondag vind ik de motivatie om mijn plunjebalen uit te pakken, mijn prefab in te richten en een sopje over de vloer te halen. Klaar om mijn slapie te ontvangen.

Maandag, de week is om en ik zit wat afwachtend tussen balken, sterren, strepen en een stip (militaire rangen) Onvoorbereid en niet wetend, wat er precies van mij verwacht word. Vandaag staan we niet meer perplex en doen we wat we doen moeten, maken ons niet druk als het anders loopt of helemaal niet loopt. We maken deel uit van ‘the inner circle’ (het bataljonsblaadje) en lijken onszelf bezig te houden, tot we weer eens van buiten af op de feiten worden gedrukt. Iemand die je aanspreekt in het Engels of andere taal, of als we buiten de compound de slecht geklede burgers zien, met afgetrapte schoenen, een vuil gezicht, zoeken of starend naar iets, maar wat? Als ik dit schrijven beëindig is mijn adjudant op radio Dutchbat, de Maas is weer overstroomd, de cirkel is rond.

 

Sld 1 Machielsen, Luchtmobiel / Dutchbat3 / UNPROFOR.

Deze tekst stond eerder in de defensie uitgave:
Buddy Bulletin (Thuisfrontcomité) van februari 1995.
Strijdend Nederland, Bondsblad voor Stoottroepen maart 1995.

“Wij zullen nooit vergeten” Srebrenica 11 juli 1995 – 11 juli 2020

 

Holten Ommen Trail ‘17

Foto © Han Savelkoel2017

Mijn aandeel in het totstandkoming van deze station tot station NS Trail

Half november kreeg ik van Han Savelkoel de vraag of ik behulpzaam kon zijn bij een nieuwe NS trail route. Dit is een idee van Han. Mud Sweat Trails bied daarvoor een podium en ondersteuning. Han had zelf al een globale opzet voor deze trail van Holten naar Ommen. Dit kon inderdaad wel beter. En ik ging aan de slag. Halverwege mijn poging op papier ben ik gestopt, want in mijn hoofd liep ik al ver voor. Eerder had ik al een prachtige route bedacht die door het gehele gebied van ons Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug gaat. Nu was er echter wel de beperking met de vraag of de route om en nabij de 35 km kon zijn. Ja, en dan moet je keuzes maken en kun je lang niet alle mooie smalle kronkelige paden in de route opnemen.

De zaterdag voordat we de route gingen lopen verken ik met de fiets het laatste deel van de route net voor station Ommen. Daar ken ik niet alle paden. Hoewel ik daar eerder wel 2 wandelroutes heb uitgezet. En een paar jaar geleden nog de Regge meander loop heb gedaan. Aan de andere kant van het spoor, herken ik de hardloop route van crossjes die ik hier liep in de vorige eeuw. Mijn ATB zakt diep weg in de modder. Als ik het spoor weer over ga ontdek ik een voor mij onbekend trail gebiedje ‘De Wolfskuil’. Verderop volg ik het Giethemer Kerkpad met een mooi houten witte bruggetje. Onverhard fiets ik verder langs de Regge. Dit stuk kan ik mij nauwelijks herinneren en zoek naar een pad die mogelijk richting Archemerberg gaat. De eerste keer fiets ik er langs, maar de tweede maal is het raak. En zie ik inderdaad een boeren graspad. En zo kom ik op de camping ’t Voshuus. Blij van deze vondst krijg ik het er warm, terwijl het inmiddels stervenskoud is. Rap fietst ik de Lemelerberg over naar huis (Nijverdal).

Foto © Sprengenbergrunner2017

Zondag morgen word ik afgezet bij het station Holten, het is guur koud weer. Met Han Savelkoel ga ik zwervend richting station Ommen. Mijn voorstel is de route te lopen die ik in mijn hoofd heb om deze dan daarna verder uit te werken. Han gaat akkoord en zo leid ik hem over de Holterberg. Bij de Sprengenberg begint het te regenen en krijgen we het behoorlijk koud. We besluiten even te gaan schuilen en de kaart te raadplegen bij de kort geleden geopende Herberg (Theeschenkerij) de Pas te Haarle. Dan gaan we via mijn standaard route richting Nijverdal. Net voor de Nijverdalseberg buigen we af naar de Hellendoornseberg  langs Schaapskooi Twilhaar en over  ’t Stut. Daar bekruipt me even het gevoel, van waar zijn we mee bezig. Helemaal naar Ommen, weet je wel hoe ver dat is? Na de Eelerberg is het een verrassing voor mij, want hier stopt het bos (en mijn eigen trail). Wel heb ik inmiddels een Noordelijke lus, waarbij ik dan via de Regge heen of terug ga naar Nijverdal. Hier gaat het verder over de grasstrook langs de Boksloot tot aan het Overijsselsch kanaal. Voor de zoveelste keer doe ik mijn windjack maar weer eens aan. Het is even een minder stuk over het asfalt. De Archemer- en Lemelerberg is gelukkig in zicht. Daar maken we een doorsteek bij de zandafgraving. Af en toe train ik in dit gebied, maar dan neem ik gewoon de auto om er te komen. Even genieten op de top en dan door naar het eerder beschreven laatste stuk. Waar gelukkig mijn auto staat. Tja, want verder reizen met de trein dat is me nog al een ommetje. En ik heb begrepen dat je tegenwoordig niet eens meer een los treinkaartje kunt kopen. Het was een prachtige beleving, Han bedankt. Trailers die deze HOT gaan hardlopen veel plezier gewenst.
Nijverdal december 2017.

https://www.mudsweattrails.nl/ns_holten_ommen_trail/


Foto © Sprengenbergrunner2017

SallandTraildagje ‘19

Foto © Sprengenbergrunner2019

Met 3 afstanden en zelfs 4 starttijden begon het me te duizelen waar en hoe ik clubgenoten / trainingsmaatjes kon aanmoedigen. Om tien voor acht fiets ik richting het zwembad Het Ravijn te Nijverdal en wandel bij het Goudzoekerspad ’t Stut op. Waar even later de 50 mijl Ultralopers passeren. Op dit slingerend pad met zijn vele boomwortels loop ik al 35 jaar. Een kopgroep heeft zich al gevormd. Met de Deen Søren Rasmussen. Zoals verwacht vooraan te vinden Irene Kinnegim. “Hup Irene, hup Maarten, hup Bob, hup Edward, hup Raymond, hup Christiaan”.

Even later wandel ik over de Sprengenberg, de zon probeert er door te komen. Plukjes lopers komen voorbij. De eerst Ultralopers kijken strak voor zich uit. Christiaan van Meurs keuvelt wat met zijn medeloper. Dan terug, of beter via Haarle en dan de lopers van de 25 km oppikken op de Hellendoornseberg. Als de tweede startgroep van de 25 km over ’t Stut loopt, zijn daar ook al de Ultralopers die de lus Noetselerberg/Sprengenberg deden. Bij de verzorgingspost wacht ik Christiaan en Raymond Lorkeers op. Inmiddels heb ik wel genoeg van het fotograferen en aanmoedigen. Ik wil lopen, eindeloos lang. Ik ben immers een hardloper. Voorzichtig vraag ik Christiaan of hij het goed vindt dat ik de lus Lemelerberg met hem mee loop. Raymond lijkt het wat moeilijk te hebben, last van zijn nek. Waarop ik hem even masseer. Thuis lunchen en omkleden.

 

Foto © Sprengenbergrunner2019

Met de auto ben ik ruim op tijd voor de middenmoot. Krijg het behoorlijk koud in mijn hardloopkleding op de vlakte bij Lemele. Dribbel wat heen en weer over de graszoden langs de weilanden. Bij de verzorgingspost heeft Irene de Lemelerberg al gehad en is ze wederom op weg naar de Eelerberg. Met Christiaan begin ik aan de prachtige lus over de Lemelerberg. Het is stralend weer, we hebben een lekker tempo te pakken. Geen pijn in de knieën, het gaat eigenlijk best wel goed. Wel oppassen bij de afdalingen. De klimmen gaan traag, maar we lopen hard terwijl anderen wandelend naar boven gaan. We kletsen wat, voor de afleiding. Zo is de focus minder gericht op het lopen, vliegt de tijd. Helaas slaat het weer om, jas aan, jasje uit. Bij de verzorgingspost besluit ik door te gaan, we zitten in een goede cadans, hebben heel wat lopers ingehaald. Ik wil niet stoppen.

Het tussenstuk is minder met een eindeloos pad voor ons. Ik beuk tegen de wind in, over de kale onbeschutte vlaktes. Christiaan begint te haperen. We praten elkaar moed in, dat als we maar eenmaal bij de bosrand zijn, dan gaat het wel weer. In het bos is de vaart eruit, we worden nu zelf ingehaald. Af en toe gaat Christiaan wandelen. Op de Eelerberg is het gedaan. Zo worstelen we voort ‘Luctor et Emergo’. Terwijl ik even daarvoor in gedachten verzonken het idee had dat ik daadwerkelijk mee deed aan deze Ultra. Het weer is onstuimig, het regent steeds harder. Ik schuil onder een dikke dennenboom. Wacht op van Meurs. Bijna bij de verzorgingspost! Moedig hem aan en ga, want ik heb me helemaal niet voorbereid op dit pet weer. Met een groepje snel ik naar de post, die wonderwel binnen in een gebouwtje op het terrein van Krönnenzommer is gesitueerd. Daar wordt ik verwelkomt door mijn oud trainer Gerard Bruggeman. Van Raymond die niet veel later arriveert, hoor ik dat Christiaan aan het bellen is (onder een paraplu) en vervoer terug regelt. Ik besluit met Edward Pechler verder te lopen. “Ga je ook mee” Vraag ik aan Raymond, die snel wat slokken neemt.  We vormen een groepje van vijf lopers en draven gezamenlijk langs het Avonturenpark. In de kuil een bordje met “D’ran met de lipp”, waarbij ik moet denken aan ‘die letzte Klippe’. En wil gaan, maar me bedwing want ik doe niet echt mee. Ergens anderhalf kilometer voor de finish breekt het groepje. Niet Christiaan maar Raymond werd de beste Nijverdal op deze monstertocht. Klasse Raymond! Ik strompel naar huis, tevreden met mijn langste duurloop van dit jaar. Mijn pagina 36, Hardlooptijden 2019 blijft leeg. Maar een begin is er.

https://da.wikipedia.org/wiki/S%C3%B8ren_Rasmussen_(atlet)


Foto © Sprengenbergrunner2019

https://nl.wikipedia.org/wiki/Irene_Kinnegim

Hunsrück wandel II ‘18

Foto © Sprengenbergrunner2018

Layensteig Strimmiger Berg, 28 oktober

We starten deze Traumschleife-wandeling bij Liesenich. Verschillende bomen op een rij langs het pad trekken onze aandacht met elk een naambordje. Voordat we het open landschap verlaten is er een verzorgingspost ingericht door Miez in een grote blokhut. We smullen van de lekkere hapjes. slingeren vervolgens door het dichte bos, met vele beekjes en houten bruggetjes. We lopen over een dicht bladerdek, terwijl de ondergrond geleidelijk overgaat in rotsachtige bodem.


Foto © Sprengenbergrunner2018

Soms lopen we in een soort kom, met aan beide zijden heuvels. Dan zijn daar de klettersteig-passages die het geheel iets avontuurlijks geven, met behulp van aangebrachte ijzeren handgrepen, ladders langs de rotswand klimmen wij naar boven en dalen weer af. Af en toe passeren we oude gesloten leisteengroeven en verlaten ruïnes. Op de hoger gelegen passages hebben we uitzicht over de heuvels van de Hunsrück en de Eifel.

 


Foto © Sprengenbergrunner2018

hangbrug Geierlay, 29 oktober

Vandaag de blikvanger en de publiekstrekker van deze wandelreis; Hängeseilbrücke Geierlay. We starten deze wandeling bij het slaperige dorpje Mörsdorf. In het hoogseizoen moet het hier behoorlijk druk zijn. Een pension eigenaar lijkt ons naar binnen te willen lokken. Een grote betaal parkeerplaats staat nagenoeg leeg. De brug overspant het Mörsdorfer Bachtal  tussen de plaatsen Mörsdorf en Sosberg. Tot 2017 was het met een lengte van 360 meter de langste voetgangershangbrug van Duitsland.  De langste ligt in de Harz, in het Rappbodetal waar ik mijn hardlooptrainingskamp hield in 2015 en 2016. Deze Titan-RT heeft een lengte van 458 meter. Als we plots de hangbrug ontwaren is er even een moment van bezinning, voor dit staaltje bouwtechniek. Maar ook de absurditeit van deze menselijke maakbaarheid. Maar de brug roept.


Foto © Miezpeek2018

Heel voorzichtig zie ik de groep over de brug schuifelen. Als ik er op loop ervaar ik waarom. De houten planken ondergrond beweegt, aan beide zijden stalen kabels met een roosterwerk. De zwaarte kracht die je naar beneden lijkt te trekken, de diepte in. Ik schuifel ook, nergens in me is een greintje te vinden van die stoere trailer. Angst heb ik niet, maar eenmaal deze 85 centimeter brede brug over is genoeg. Ik kan hem denkbeeldig afvinken, mijn rode baret kan ik hierbij inleveren.


Foto © Sprengenbergrunner2018

Baybachklamm

Aansluitend wandelen we ’s middags vanaf Hotel Restaurant Schmausemühle nabij het dorp Heyweiler de Traumschleife baybachklamm. Het is een wederom een mooie natuurwandeling die we met de groep voor de helft doen. Terwijl de groep het restaurant binnen gaat. Besluiten wij met een drietal nog even de route voort te zetten. Miez geeft aan dat de passages door de nattigheid van afgelopen dagen en de invallende schemer wat ruiger kunnen zijn en onverantwoord om daar met de groep over te gaan.


Foto © Sprengenbergrunner2018

Wij nemen onze eigen verantwoording en met de 2 jongste dames ga ik op pad. Zij loodsen mij een beetje naar voren, een kinderlijk gelukgevoel van een soort padvinderij en iets wat eigenlijk niet mag, komt naar boven. Ik ben in mijn element, wil immer doorgaan. Hoe grilliger de rotsen hoe stoerder wij onszelf vinden. Het is mogelijk het mooiste en groenste stuk wandeling van deze reis. Bij een waterval houden we halt, we maken vele foto’s. Willen ook voortgaan, na elke bocht lijkt het mooier. We klauteren over de glibberige rotsen en enorme boomwortels die vergroeid zijn met de rotsheuvel. Dan wint het verstand het van de wil. We keren om en zijn in een mum van tijd terug. En sluiten met een stralende blik en rode wangen aan bij het gezelschap, waar we een feestmaaltijd krijgen voorgeschoteld. ’s Avonds zoeken we elkaar weer op aan de lange stamtafel, met de nodige alcohol overzien we de gezellige reis, met regionale en werelds (wandel) verhalen van Steenbergen tot Haarle(m).

 


Foto © Sprengenbergrunner2018

Traumpfad Eltzer Burgpanorama, 30 oktober

Na het ontbijt nemen we afscheid van de ECKTIV wandelgroep. Ik  bezoek solo de Rijksburcht Cochem. Met telkens zicht op de Moezel is het een prachtig plek om eens delen van de Moselsteig te lopen. Als ik de Moezel achter me laat rij ik een steeds minder bebouwd landschap met kale akkers in. In het gehucht Wierschem start ik dit Traumpfad. Lang het pad vele appelbomen met daaronder honderden rottende kleine appels. Dan over een soort struikrovers pad met wederom fruitbomen. Geleidelijk loop ik het bos in terwijl de paden smaller worden, het klimmen en dalen zich afwisselt en de grond bezaaid is met leisteen.  Bij een verscholen zomerhuisje hou ik even halt. Dan is er na een trail afdaling en wat geslinger langs een rivierstroompje de Burg Eltz. Als ik de Burg achter me laat dwaal ik door een bosgebied. Het begint wat te miezeren waarop ik stug doorloop. Met nog een paar kilometer te gaan, giet het uit de lucht en met een zijwind is het guur weer. Op naar huis!

https://www.moselsteig.de/der-moselsteig/home-aktuelles/?type=900913
www.eifelinfo.nl/burg-eltz-sprookjesachtige-burcht-in-het-eltzer-bos/

Hunsrück wandel ‘18


Foto © Sprengenbergrunner2018

Tijdens de Vechtdaltrail 55 km (30 juni) heb ik een nare knieblessure opgelopen. Die me langzaam steeds verder terug drong. Tot dat ik eindelijk na maanden verminderde training besloot voorlopig te stoppen met hardlopen. Elke week was er wel een moment dat ik verlangde naar pittige klimmen en idiote afdalingen in het Teutoburgerwald. Inmiddels weet ik dat er in heel Duitsland prachtige Traumschleifen zijn of uitdagende Steigen. Zo viel mijn oog op de 410 km Saar- Hunsrück Steig. Dit wandelnatuurpad loopt van Perl aan de Moezel via Idar-Oberstein en de Hunsrück naar Boppard aan de Rijn. Al een tijdje volgde ik meerder wandelsites waaronder die van ECKTIV. Deze kleinschalige wandelorganisatie bied een groepswandelvakantie aan naar de Hunsrück. Hieronder dag 1 van deze meerdaagse wandeltocht.

26 oktober kom ik als laatste in de middag aan in het Hotel Restaurant Landsgasthof Zur Post te Zilshausen. We maken een korte wandeling door het glooiend weidse landschap. Intussen geeft reisleider Miez enkele tips voor het klimmen en dalen. De voorspelde regen en koude temperaturen zorgen er voor dat het programma wordt aangepast. Maar gelukkig voor ons kloppen de weersvoorspellingen niet.


Foto © Sprengenbergrunner2018

 

Dünnbach Pfad 27 oktober.
Na een uitgebreid ontbijt starten we onze eerste Traumschleife-wandeling, dit Dünnbach Pfad loopt direct langs het hotel. In het bos is een soort kegelbaan, middels een gleuf in boomstammen rollen enkelen van ons een houten balletje omlaag. De attractie heeft verschillende speeltjes om het balletje te verplaatsen. Ik wandel er naast en kijk om me heen, waar een trailpad me naar zich toe trekt. Het is een prachtig grillig mysteries pad, met een soort kalksteen bodem en kromme kleine kleurige weelderig boompjes. Terwijl de anderen terug gaan naar de juiste route, loop ik nog een stukje verder. Even verderop hebben we uitzicht over het Dünnbach dal. Langs het riviertje wandelen we over smalle paden en houten bruggetjes.  Miez wacht ons al op, met koffie en thee. Waarna we onze meegebrachte lunch nuttigen op een picknick tafel. Wellicht hadden we ook ons kostje bij elkaar kunnen scharrelen, want we komen langs tal van appelbomen, walnotenbomen en een pruimenboom. ’s Middags is er vrije besteding na eigen inzicht. De groep blijkt hoofdzakelijk te bestaan uit stelletjes, zodat de enige twee die alleen zijn op deze groepsreis elkaar vinden. Met Reina bezoek ik het vestigingsstadje Kastellaun en de daar gelegen burchtruïne.


Foto © Sprengenbergrunner2018

www.ecktiv.nl/
www.saar-hunsrueck-steig.de/

VK4 Spaarnwoude ‘18

Vertical K Serie NL
4 SnowPlanet
28 april 2018

Weer slaap ik prinsheerlijk in den vreemden. Voor de laatste Vertical overnacht ik in het Stayokay te Heemskerk. Een 13e-eeuws kasteel met Oranjerie, Slot Assumburg. Maar veel zie ik niet van dit moois want ik reis na het ontbijt door naar Spaarnwoude.

Vorige week liepen we nog in de warmte nu bij -5 Celsius over een indoor piste. Wat de nodige vragen oproept qua kleding. Maar gelukkig mogen we vooraf de sneeuw betreden. Het is koud, maar bij het omhoog lopen (230 meter) neemt de lichaamswarmte al snel toe. Alleen helemaal boven, bij de kou ventilatoren is een extra kleding laag nodig. Maar wij blijven daar niet staan gaan als een malle omlaag. Ik kleed me dus nogmaals om. Want echt koud is het niet, doordat we de gure wind van buiten hier indoor niet hebben. Het volgende hoofdbreken punt is het drinken. Ik heb bedacht dat ik een thermoskan gebruik. In de jeugdherberg heb ik daar al kokend water in gedaan. Dat moet nu in de plastic flesjes. Dat blijkt toch een minder goed idee. Want inmiddels is het tijd om aan de start te gaan staan. Dom dom, ik had bij aankomst hier mijn sportdrankje klaar en op drink warmte moeten maken. Dan die kan maar op de tafel plaatsen met de dop er af en ergens tijdens de wedstrijd het flesje vullen.

Ongemerkt heb ik zo net voldoende tijd om me bij de klaar staande meute te voegen, voordat we weg mogen. De groepsfoto als ook de uitleg mis ik. Hoe vaak moeten we omhoog?? De race verloopt wat anders omdat er nu een veel groter groep is. Met een tweetal snelle losse lopers. Heuvel op gaat redelijk goed. Ik kom dan ook bij de eerst vijf boven. Afdalen is echter een ander ding, zeker nu de sneeuw nog vers en glad is. Dat veranderd in een rap tempo, ronde na ronde. Niet alleen door alle voetstappen en eventueel wat zand resten onder de (trail)hardloopschoenen, maar ook het springerig en afremmend lopen. Waardoor kuilen in het sneeuwdek ontstaan. Wat steeds grotere sporen en gaten oplevert. Ik zoek mijn spoor aan de zijkant waar de sneeuw hard is. Daarvoor moet ik wel van de ideale lijn afwijken. Daarbij schrikken de fotografen even, omdat ik recht op hun lijk af te komen. Wederom is er hetzelfde scenario met Neequaye Dsane. Die voor me loopt, maar ergens tijdens de race haal ik hem in en loop ik bij hem weg. Mijn blik is gericht op Jonathan van der Krogt. Hij daalt net wat sneller af, maar heuvel op lijk ik beter. In de eindfase van de wedstrijd heb ik het goede ritme te pakken en klamp ik bij hem aan. Wat ik dan niet weet is hoe het klassement wordt opgemaakt. Dat merken we pas na de hele serie. Er blijkt door het punten systeem dat uit gaat van het aantal geregistreerde starters aan de serie gelijk staat aan het aantal punten wat de winnaar krijgt. Volgens mij was dat 32, nummer 2 krijgt dan 31 punten etc. Maar de vrouwen hebben een eigen klassement puntensysteem. Dus de keren dat Anouk voor me was is niet van invloed op mijn punten. De slechtste Vertical van de serie valt weg. Kortom als Jonathan en ik een tijdje samen ten strijde trekken, bleken we achteraf hetzelfde aantal punten te hebben. Ik verkijk me op het aantal klimmen en moet lossen als ik hoor hoe vaak we nog naar boven (beneden) moeten. Ik kraak maar vecht dapper door en kom tevreden over de finish. Tijdens één van de vorige Vertical complimenteerde een deelnemer mij. Hij vond het knap dat ik als master dapper mee streed voor het podium. Nou en dat dacht ik nou ook. Poeh, wie had dit gedacht op mijn 52ste nog eens op een senioren podium. MudSweatTrails, deelnemers bedankt.

De top 3 van het eindklassement :
Heren
1. Jonathan van der Krogt
2. Jeroen Machielsen
3. Sjors van Noort
Dames
1. Anouk Claessens
2. Aletta van Starrenburg
3. Judith Mooy

VK3 Landgraaf ‘18


Foto © Sprengenbergrunner2018

Vertical K Serie NL
3 Wilhelminaberg
21 april 2018

Voor de derde Vertical reis ik af naar Kerkrade. Waar ik overnacht in de voormalige abdij Rolduc. Zodat ik uitgerust de volgende dag kan starten aan de klim op de langste trap van Nederland. Deze Wilhelminaberg is een kunstmatige heuvel te Landgraaf en telt 508 treden. Zou het toeval zijn dat op het terrein van het Hotel men kan starten met het Hertog Limburg Pad? Een lange afstandswandeling van ongeveer 140 km door het oude Hertogdom Limburg. Vooraf had ik nog gedacht dat ik na deze 1 km vertical de dag er na ‘gewoon’ de Halve van Enschede kan doen. Maar de spierpijn op ongebruikelijke plaatsen maakt dat een kansloze missie.

De stenen trap is indrukwekkend, wat mogelijk ook komt door het opties bedrog. De trap is namelijk onderaan breder en deze wordt geleidelijk naar boven steeds smaller. Ik heb gekozen voor mijn weg trainingsschoenen. Dat blijkt geen goede keus, want tot mijn verbazing mogen we het zandpad er naast gebruiken. Als we mogen starten begint de temperatuur ook op te lopen. Mijn flesjes met sportdrank heb ik strategisch neergezet op de draadijzeren wal. Hardlopend stuiven we de traptreden op, maar al snel beginnen de eerste lopers te wandelen. De eerste keren naar boven is het zoeken naar het juiste ritme. Zo neem ik een punt in gedachten tot waar ik probeer te hardlopen en dan stevig door stoempen. Daar waar ik over ga in wandelen kan ik dus ook mooi drinken bedenk ik me. Waarna het flesje iets verder weer neergezet wordt. Helaas verlies ik veel in de afdaling. De pogingen die ik onverhard neem gaan matig. Door het struikgewas probeer ik op de steile helling houvast te vinden aan de takken. Af en toe wijk ik uit naar rechts om als een skiër af te dalen. Ik neig weg te glijden en heb nauwelijks grip.

Heuvel op probeer ik het verlies enigszins goed te maken. Ik hou zicht op Anouk Claessens en Neequaye Dsane. Soms heb ik bovenaan weer bijna aansluiting met Anouk, waarna ze onverhard naar beneden zoeft. Ik geef de onverharde helling op en ga de stenen trap af. Klassementsleider Jonathan van der Krogt is er al lang vandoor, met mogelijk nog een aantal lopers. Maar het is moeilijk te volgen, wie op welke positie loopt in het veld. Van Ralph Apeldoorn hoor ik dat hij wat problemen ondervindt vanwege de warmte. Ik heb wat last van mijn kuit door de klappen die het te verduren heeft. Steeds meer gebruik ik mijn armkracht. De middengeleiders op de trap gebruik ik als hulp, waar ik me afwisselend rechts en links als het ware omhoog trek. Ook naar beneden heb ik een loopvorm gevonden, een soort springlopen. Met de trapleuning binnen handbereik. De traptreden worden steeds afgewisseld met een plateau, wat even het ritme breekt. Je hebt er telkens een soort herstart, met even een blik voor je of om je heen. Die verder gefocust is op de diepte voor je of als je de hoogte in gaat, op de te belopen treden, of de kuiten van je voorganger. Ik lijk stand te houden in de top vijf, maar baal dat ik weer moet buigen voor topper Anouk Claessens. Pas na de finish heb ik door dat Sjors van Noort met een trein vaart op mij inliep, maar ik hem net voorblijf. De dag er na heb ik weer die vreemde spierpijn op de raarste plekken, maar nu ook in mijn ongespierde armen.
13 maal omhoog circa 7 km in …….