Holten Ommen Trail ‘17

Foto © Han Savelkoel2017

Mijn aandeel in het totstandkoming van deze station tot station NS Trail

Half november kreeg ik van Han Savelkoel de vraag of ik behulpzaam kon zijn bij een nieuwe NS trail route. Dit is een idee van Han. Mud Sweat Trails bied daarvoor een podium en ondersteuning. Han had zelf al een globale opzet voor deze trail van Holten naar Ommen. Dit kon inderdaad wel beter. En ik ging aan de slag. Halverwege mijn poging op papier ben ik gestopt, want in mijn hoofd liep ik al ver voor. Eerder had ik al een prachtige route bedacht die door het gehele gebied van ons Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug gaat. Nu was er echter wel de beperking met de vraag of de route om en nabij de 35 km kon zijn. Ja, en dan moet je keuzes maken en kun je lang niet alle mooie smalle kronkelige paden in de route opnemen.

De zaterdag voordat we de route gingen lopen verken ik met de fiets het laatste deel van de route net voor station Ommen. Daar ken ik niet alle paden. Hoewel ik daar eerder wel 2 wandelroutes heb uitgezet. En een paar jaar geleden nog de Regge meander loop heb gedaan. Aan de andere kant van het spoor, herken ik de hardloop route van crossjes die ik hier liep in de vorige eeuw. Mijn ATB zakt diep weg in de modder. Als ik het spoor weer over ga ontdek ik een voor mij onbekend trail gebiedje ‘De Wolfskuil’. Verderop volg ik het Giethemer Kerkpad met een mooi houten witte bruggetje. Onverhard fiets ik verder langs de Regge. Dit stuk kan ik mij nauwelijks herinneren en zoek naar een pad die mogelijk richting Archemerberg gaat. De eerste keer fiets ik er langs, maar de tweede maal is het raak. En zie ik inderdaad een boeren graspad. En zo kom ik op de camping ’t Voshuus. Blij van deze vondst krijg ik het er warm, terwijl het inmiddels stervenskoud is. Rap fietst ik de Lemelerberg over naar huis (Nijverdal).

Foto © Sprengenbergrunner2017

Zondag morgen word ik afgezet bij het station Holten, het is guur koud weer. Met Han Savelkoel ga ik zwervend richting station Ommen. Mijn voorstel is de route te lopen die ik in mijn hoofd heb om deze dan daarna verder uit te werken. Han gaat akkoord en zo leid ik hem over de Holterberg. Bij de Sprengenberg begint het te regenen en krijgen we het behoorlijk koud. We besluiten even te gaan schuilen en de kaart te raadplegen bij de kort geleden geopende Herberg (Theeschenkerij) de Pas te Haarle. Dan gaan we via mijn standaard route richting Nijverdal. Net voor de Nijverdalseberg buigen we af naar de Hellendoornseberg  langs Schaapskooi Twilhaar en over  ’t Stut. Daar bekruipt me even het gevoel, van waar zijn we mee bezig. Helemaal naar Ommen, weet je wel hoe ver dat is? Na de Eelerberg is het een verrassing voor mij, want hier stopt het bos (en mijn eigen trail). Wel heb ik inmiddels een Noordelijke lus, waarbij ik dan via de Regge heen of terug ga naar Nijverdal. Hier gaat het verder over de grasstrook langs de Boksloot tot aan het Overijsselsch kanaal. Voor de zoveelste keer doe ik mijn windjack maar weer eens aan. Het is even een minder stuk over het asfalt. De Archemer- en Lemelerberg is gelukkig in zicht. Daar maken we een doorsteek bij de zandafgraving. Af en toe train ik in dit gebied, maar dan neem ik gewoon de auto om er te komen. Even genieten op de top en dan door naar het eerder beschreven laatste stuk. Waar gelukkig mijn auto staat. Tja, want verder reizen met de trein dat is me nog al een ommetje. En ik heb begrepen dat je tegenwoordig niet eens meer een los treinkaartje kunt kopen. Het was een prachtige beleving, Han bedankt. Trailers die deze HOT gaan hardlopen veel plezier gewenst.
Nijverdal december 2017.

https://www.mudsweattrails.nl/ns_holten_ommen_trail/


Foto © Sprengenbergrunner2017

SallandTraildagje ‘19

Foto © Sprengenbergrunner2019

Met 3 afstanden en zelfs 4 starttijden begon het me te duizelen waar en hoe ik clubgenoten / trainingsmaatjes kon aanmoedigen. Om tien voor acht fiets ik richting het zwembad Het Ravijn te Nijverdal en wandel bij het Goudzoekerspad ’t Stut op. Waar even later de 50 mijl Ultralopers passeren. Op dit slingerend pad met zijn vele boomwortels loop ik al 35 jaar. Een kopgroep heeft zich al gevormd. Met de Deen Søren Rasmussen. Zoals verwacht vooraan te vinden Irene Kinnegim. “Hup Irene, hup Maarten, hup Bob, hup Edward, hup Raymond, hup Christiaan”.

Even later wandel ik over de Sprengenberg, de zon probeert er door te komen. Plukjes lopers komen voorbij. De eerst Ultralopers kijken strak voor zich uit. Christiaan van Meurs keuvelt wat met zijn medeloper. Dan terug, of beter via Haarle en dan de lopers van de 25 km oppikken op de Hellendoornseberg. Als de tweede startgroep van de 25 km over ’t Stut loopt, zijn daar ook al de Ultralopers die de lus Noetselerberg/Sprengenberg deden. Bij de verzorgingspost wacht ik Christiaan en Raymond Lorkeers op. Inmiddels heb ik wel genoeg van het fotograferen en aanmoedigen. Ik wil lopen, eindeloos lang. Ik ben immers een hardloper. Voorzichtig vraag ik Christiaan of hij het goed vindt dat ik de lus Lemelerberg met hem mee loop. Raymond lijkt het wat moeilijk te hebben, last van zijn nek. Waarop ik hem even masseer. Thuis lunchen en omkleden.

 

Foto © Sprengenbergrunner2019

Met de auto ben ik ruim op tijd voor de middenmoot. Krijg het behoorlijk koud in mijn hardloopkleding op de vlakte bij Lemele. Dribbel wat heen en weer over de graszoden langs de weilanden. Bij de verzorgingspost heeft Irene de Lemelerberg al gehad en is ze wederom op weg naar de Eelerberg. Met Christiaan begin ik aan de prachtige lus over de Lemelerberg. Het is stralend weer, we hebben een lekker tempo te pakken. Geen pijn in de knieën, het gaat eigenlijk best wel goed. Wel oppassen bij de afdalingen. De klimmen gaan traag, maar we lopen hard terwijl anderen wandelend naar boven gaan. We kletsen wat, voor de afleiding. Zo is de focus minder gericht op het lopen, vliegt de tijd. Helaas slaat het weer om, jas aan, jasje uit. Bij de verzorgingspost besluit ik door te gaan, we zitten in een goede cadans, hebben heel wat lopers ingehaald. Ik wil niet stoppen.

Het tussenstuk is minder met een eindeloos pad voor ons. Ik beuk tegen de wind in, over de kale onbeschutte vlaktes. Christiaan begint te haperen. We praten elkaar moed in, dat als we maar eenmaal bij de bosrand zijn, dan gaat het wel weer. In het bos is de vaart eruit, we worden nu zelf ingehaald. Af en toe gaat Christiaan wandelen. Op de Eelerberg is het gedaan. Zo worstelen we voort ‘Luctor et Emergo’. Terwijl ik even daarvoor in gedachten verzonken het idee had dat ik daadwerkelijk mee deed aan deze Ultra. Het weer is onstuimig, het regent steeds harder. Ik schuil onder een dikke dennenboom. Wacht op van Meurs. Bijna bij de verzorgingspost! Moedig hem aan en ga, want ik heb me helemaal niet voorbereid op dit pet weer. Met een groepje snel ik naar de post, die wonderwel binnen in een gebouwtje op het terrein van Krönnenzommer is gesitueerd. Daar wordt ik verwelkomt door mijn oud trainer Gerard Bruggeman. Van Raymond die niet veel later arriveert, hoor ik dat Christiaan aan het bellen is (onder een paraplu) en vervoer terug regelt. Ik besluit met Edward Pechler verder te lopen. “Ga je ook mee” Vraag ik aan Raymond, die snel wat slokken neemt.  We vormen een groepje van vijf lopers en draven gezamenlijk langs het Avonturenpark. In de kuil een bordje met “D’ran met de lipp”, waarbij ik moet denken aan ‘die letzte Klippe’. En wil gaan, maar me bedwing want ik doe niet echt mee. Ergens anderhalf kilometer voor de finish breekt het groepje. Niet Christiaan maar Raymond werd de beste Nijverdal op deze monstertocht. Klasse Raymond! Ik strompel naar huis, tevreden met mijn langste duurloop van dit jaar. Mijn pagina 36, Hardlooptijden 2019 blijft leeg. Maar een begin is er.

https://da.wikipedia.org/wiki/S%C3%B8ren_Rasmussen_(atlet)


Foto © Sprengenbergrunner2019

https://nl.wikipedia.org/wiki/Irene_Kinnegim

Hunsrück wandel II ‘18

Foto © Sprengenbergrunner2018

Layensteig Strimmiger Berg, 28 oktober

We starten deze Traumschleife-wandeling bij Liesenich. Verschillende bomen op een rij langs het pad trekken onze aandacht met elk een naambordje. Voordat we het open landschap verlaten is er een verzorgingspost ingericht door Miez in een grote blokhut. We smullen van de lekkere hapjes. slingeren vervolgens door het dichte bos, met vele beekjes en houten bruggetjes. We lopen over een dicht bladerdek, terwijl de ondergrond geleidelijk overgaat in rotsachtige bodem.


Foto © Sprengenbergrunner2018

Soms lopen we in een soort kom, met aan beide zijden heuvels. Dan zijn daar de klettersteig-passages die het geheel iets avontuurlijks geven, met behulp van aangebrachte ijzeren handgrepen, ladders langs de rotswand klimmen wij naar boven en dalen weer af. Af en toe passeren we oude gesloten leisteengroeven en verlaten ruïnes. Op de hoger gelegen passages hebben we uitzicht over de heuvels van de Hunsrück en de Eifel.

 


Foto © Sprengenbergrunner2018

hangbrug Geierlay, 29 oktober

Vandaag de blikvanger en de publiekstrekker van deze wandelreis; Hängeseilbrücke Geierlay. We starten deze wandeling bij het slaperige dorpje Mörsdorf. In het hoogseizoen moet het hier behoorlijk druk zijn. Een pension eigenaar lijkt ons naar binnen te willen lokken. Een grote betaal parkeerplaats staat nagenoeg leeg. De brug overspant het Mörsdorfer Bachtal  tussen de plaatsen Mörsdorf en Sosberg. Tot 2017 was het met een lengte van 360 meter de langste voetgangershangbrug van Duitsland.  De langste ligt in de Harz, in het Rappbodetal waar ik mijn hardlooptrainingskamp hield in 2015 en 2016. Deze Titan-RT heeft een lengte van 458 meter. Als we plots de hangbrug ontwaren is er even een moment van bezinning, voor dit staaltje bouwtechniek. Maar ook de absurditeit van deze menselijke maakbaarheid. Maar de brug roept.


Foto © Miezpeek2018

Heel voorzichtig zie ik de groep over de brug schuifelen. Als ik er op loop ervaar ik waarom. De houten planken ondergrond beweegt, aan beide zijden stalen kabels met een roosterwerk. De zwaarte kracht die je naar beneden lijkt te trekken, de diepte in. Ik schuifel ook, nergens in me is een greintje te vinden van die stoere trailer. Angst heb ik niet, maar eenmaal deze 85 centimeter brede brug over is genoeg. Ik kan hem denkbeeldig afvinken, mijn rode baret kan ik hierbij inleveren.


Foto © Sprengenbergrunner2018

Baybachklamm

Aansluitend wandelen we ’s middags vanaf Hotel Restaurant Schmausemühle nabij het dorp Heyweiler de Traumschleife baybachklamm. Het is een wederom een mooie natuurwandeling die we met de groep voor de helft doen. Terwijl de groep het restaurant binnen gaat. Besluiten wij met een drietal nog even de route voort te zetten. Miez geeft aan dat de passages door de nattigheid van afgelopen dagen en de invallende schemer wat ruiger kunnen zijn en onverantwoord om daar met de groep over te gaan.


Foto © Sprengenbergrunner2018

Wij nemen onze eigen verantwoording en met de 2 jongste dames ga ik op pad. Zij loodsen mij een beetje naar voren, een kinderlijk gelukgevoel van een soort padvinderij en iets wat eigenlijk niet mag, komt naar boven. Ik ben in mijn element, wil immer doorgaan. Hoe grilliger de rotsen hoe stoerder wij onszelf vinden. Het is mogelijk het mooiste en groenste stuk wandeling van deze reis. Bij een waterval houden we halt, we maken vele foto’s. Willen ook voortgaan, na elke bocht lijkt het mooier. We klauteren over de glibberige rotsen en enorme boomwortels die vergroeid zijn met de rotsheuvel. Dan wint het verstand het van de wil. We keren om en zijn in een mum van tijd terug. En sluiten met een stralende blik en rode wangen aan bij het gezelschap, waar we een feestmaaltijd krijgen voorgeschoteld. ’s Avonds zoeken we elkaar weer op aan de lange stamtafel, met de nodige alcohol overzien we de gezellige reis, met regionale en werelds (wandel) verhalen van Steenbergen tot Haarle(m).

 


Foto © Sprengenbergrunner2018

Traumpfad Eltzer Burgpanorama, 30 oktober

Na het ontbijt nemen we afscheid van de ECKTIV wandelgroep. Ik  bezoek solo de Rijksburcht Cochem. Met telkens zicht op de Moezel is het een prachtig plek om eens delen van de Moselsteig te lopen. Als ik de Moezel achter me laat rij ik een steeds minder bebouwd landschap met kale akkers in. In het gehucht Wierschem start ik dit Traumpfad. Lang het pad vele appelbomen met daaronder honderden rottende kleine appels. Dan over een soort struikrovers pad met wederom fruitbomen. Geleidelijk loop ik het bos in terwijl de paden smaller worden, het klimmen en dalen zich afwisselt en de grond bezaaid is met leisteen.  Bij een verscholen zomerhuisje hou ik even halt. Dan is er na een trail afdaling en wat geslinger langs een rivierstroompje de Burg Eltz. Als ik de Burg achter me laat dwaal ik door een bosgebied. Het begint wat te miezeren waarop ik stug doorloop. Met nog een paar kilometer te gaan, giet het uit de lucht en met een zijwind is het guur weer. Op naar huis!

https://www.moselsteig.de/der-moselsteig/home-aktuelles/?type=900913
www.eifelinfo.nl/burg-eltz-sprookjesachtige-burcht-in-het-eltzer-bos/

Hunsrück wandel ‘18


Foto © Sprengenbergrunner2018

Tijdens de Vechtdaltrail 55 km (30 juni) heb ik een nare knieblessure opgelopen. Die me langzaam steeds verder terug drong. Tot dat ik eindelijk na maanden verminderde training besloot voorlopig te stoppen met hardlopen. Elke week was er wel een moment dat ik verlangde naar pittige klimmen en idiote afdalingen in het Teutoburgerwald. Inmiddels weet ik dat er in heel Duitsland prachtige Traumschleifen zijn of uitdagende Steigen. Zo viel mijn oog op de 410 km Saar- Hunsrück Steig. Dit wandelnatuurpad loopt van Perl aan de Moezel via Idar-Oberstein en de Hunsrück naar Boppard aan de Rijn. Al een tijdje volgde ik meerder wandelsites waaronder die van ECKTIV. Deze kleinschalige wandelorganisatie bied een groepswandelvakantie aan naar de Hunsrück. Hieronder dag 1 van deze meerdaagse wandeltocht.

26 oktober kom ik als laatste in de middag aan in het Hotel Restaurant Landsgasthof Zur Post te Zilshausen. We maken een korte wandeling door het glooiend weidse landschap. Intussen geeft reisleider Miez enkele tips voor het klimmen en dalen. De voorspelde regen en koude temperaturen zorgen er voor dat het programma wordt aangepast. Maar gelukkig voor ons kloppen de weersvoorspellingen niet.


Foto © Sprengenbergrunner2018

 

Dünnbach Pfad 27 oktober.
Na een uitgebreid ontbijt starten we onze eerste Traumschleife-wandeling, dit Dünnbach Pfad loopt direct langs het hotel. In het bos is een soort kegelbaan, middels een gleuf in boomstammen rollen enkelen van ons een houten balletje omlaag. De attractie heeft verschillende speeltjes om het balletje te verplaatsen. Ik wandel er naast en kijk om me heen, waar een trailpad me naar zich toe trekt. Het is een prachtig grillig mysteries pad, met een soort kalksteen bodem en kromme kleine kleurige weelderig boompjes. Terwijl de anderen terug gaan naar de juiste route, loop ik nog een stukje verder. Even verderop hebben we uitzicht over het Dünnbach dal. Langs het riviertje wandelen we over smalle paden en houten bruggetjes.  Miez wacht ons al op, met koffie en thee. Waarna we onze meegebrachte lunch nuttigen op een picknick tafel. Wellicht hadden we ook ons kostje bij elkaar kunnen scharrelen, want we komen langs tal van appelbomen, walnotenbomen en een pruimenboom. ’s Middags is er vrije besteding na eigen inzicht. De groep blijkt hoofdzakelijk te bestaan uit stelletjes, zodat de enige twee die alleen zijn op deze groepsreis elkaar vinden. Met Reina bezoek ik het vestigingsstadje Kastellaun en de daar gelegen burchtruïne.


Foto © Sprengenbergrunner2018

www.ecktiv.nl/
www.saar-hunsrueck-steig.de/

VK4 Spaarnwoude ‘18

Vertical K Serie NL
4 SnowPlanet
28 april 2018

Weer slaap ik prinsheerlijk in den vreemden. Voor de laatste Vertical overnacht ik in het Stayokay te Heemskerk. Een 13e-eeuws kasteel met Oranjerie, Slot Assumburg. Maar veel zie ik niet van dit moois want ik reis na het ontbijt door naar Spaarnwoude.

Vorige week liepen we nog in de warmte nu bij -5 Celsius over een indoor piste. Wat de nodige vragen oproept qua kleding. Maar gelukkig mogen we vooraf de sneeuw betreden. Het is koud, maar bij het omhoog lopen (230 meter) neemt de lichaamswarmte al snel toe. Alleen helemaal boven, bij de kou ventilatoren is een extra kleding laag nodig. Maar wij blijven daar niet staan gaan als een malle omlaag. Ik kleed me dus nogmaals om. Want echt koud is het niet, doordat we de gure wind van buiten hier indoor niet hebben. Het volgende hoofdbreken punt is het drinken. Ik heb bedacht dat ik een thermoskan gebruik. In de jeugdherberg heb ik daar al kokend water in gedaan. Dat moet nu in de plastic flesjes. Dat blijkt toch een minder goed idee. Want inmiddels is het tijd om aan de start te gaan staan. Dom dom, ik had bij aankomst hier mijn sportdrankje klaar en op drink warmte moeten maken. Dan die kan maar op de tafel plaatsen met de dop er af en ergens tijdens de wedstrijd het flesje vullen.

Ongemerkt heb ik zo net voldoende tijd om me bij de klaar staande meute te voegen, voordat we weg mogen. De groepsfoto als ook de uitleg mis ik. Hoe vaak moeten we omhoog?? De race verloopt wat anders omdat er nu een veel groter groep is. Met een tweetal snelle losse lopers. Heuvel op gaat redelijk goed. Ik kom dan ook bij de eerst vijf boven. Afdalen is echter een ander ding, zeker nu de sneeuw nog vers en glad is. Dat veranderd in een rap tempo, ronde na ronde. Niet alleen door alle voetstappen en eventueel wat zand resten onder de (trail)hardloopschoenen, maar ook het springerig en afremmend lopen. Waardoor kuilen in het sneeuwdek ontstaan. Wat steeds grotere sporen en gaten oplevert. Ik zoek mijn spoor aan de zijkant waar de sneeuw hard is. Daarvoor moet ik wel van de ideale lijn afwijken. Daarbij schrikken de fotografen even, omdat ik recht op hun lijk af te komen. Wederom is er hetzelfde scenario met Neequaye Dsane. Die voor me loopt, maar ergens tijdens de race haal ik hem in en loop ik bij hem weg. Mijn blik is gericht op Jonathan van der Krogt. Hij daalt net wat sneller af, maar heuvel op lijk ik beter. In de eindfase van de wedstrijd heb ik het goede ritme te pakken en klamp ik bij hem aan. Wat ik dan niet weet is hoe het klassement wordt opgemaakt. Dat merken we pas na de hele serie. Er blijkt door het punten systeem dat uit gaat van het aantal geregistreerde starters aan de serie gelijk staat aan het aantal punten wat de winnaar krijgt. Volgens mij was dat 32, nummer 2 krijgt dan 31 punten etc. Maar de vrouwen hebben een eigen klassement puntensysteem. Dus de keren dat Anouk voor me was is niet van invloed op mijn punten. De slechtste Vertical van de serie valt weg. Kortom als Jonathan en ik een tijdje samen ten strijde trekken, bleken we achteraf hetzelfde aantal punten te hebben. Ik verkijk me op het aantal klimmen en moet lossen als ik hoor hoe vaak we nog naar boven (beneden) moeten. Ik kraak maar vecht dapper door en kom tevreden over de finish. Tijdens één van de vorige Vertical complimenteerde een deelnemer mij. Hij vond het knap dat ik als master dapper mee streed voor het podium. Nou en dat dacht ik nou ook. Poeh, wie had dit gedacht op mijn 52ste nog eens op een senioren podium. MudSweatTrails, deelnemers bedankt.

De top 3 van het eindklassement :
Heren
1. Jonathan van der Krogt
2. Jeroen Machielsen
3. Sjors van Noort
Dames
1. Anouk Claessens
2. Aletta van Starrenburg
3. Judith Mooy

VK3 Landgraaf ‘18


Foto © Sprengenbergrunner2018

Vertical K Serie NL
3 Wilhelminaberg
21 april 2018

Voor de derde Vertical reis ik af naar Kerkrade. Waar ik overnacht in de voormalige abdij Rolduc. Zodat ik uitgerust de volgende dag kan starten aan de klim op de langste trap van Nederland. Deze Wilhelminaberg is een kunstmatige heuvel te Landgraaf en telt 508 treden. Zou het toeval zijn dat op het terrein van het Hotel men kan starten met het Hertog Limburg Pad? Een lange afstandswandeling van ongeveer 140 km door het oude Hertogdom Limburg. Vooraf had ik nog gedacht dat ik na deze 1 km vertical de dag er na ‘gewoon’ de Halve van Enschede kan doen. Maar de spierpijn op ongebruikelijke plaatsen maakt dat een kansloze missie.

De stenen trap is indrukwekkend, wat mogelijk ook komt door het opties bedrog. De trap is namelijk onderaan breder en deze wordt geleidelijk naar boven steeds smaller. Ik heb gekozen voor mijn weg trainingsschoenen. Dat blijkt geen goede keus, want tot mijn verbazing mogen we het zandpad er naast gebruiken. Als we mogen starten begint de temperatuur ook op te lopen. Mijn flesjes met sportdrank heb ik strategisch neergezet op de draadijzeren wal. Hardlopend stuiven we de traptreden op, maar al snel beginnen de eerste lopers te wandelen. De eerste keren naar boven is het zoeken naar het juiste ritme. Zo neem ik een punt in gedachten tot waar ik probeer te hardlopen en dan stevig door stoempen. Daar waar ik over ga in wandelen kan ik dus ook mooi drinken bedenk ik me. Waarna het flesje iets verder weer neergezet wordt. Helaas verlies ik veel in de afdaling. De pogingen die ik onverhard neem gaan matig. Door het struikgewas probeer ik op de steile helling houvast te vinden aan de takken. Af en toe wijk ik uit naar rechts om als een skiër af te dalen. Ik neig weg te glijden en heb nauwelijks grip.

Heuvel op probeer ik het verlies enigszins goed te maken. Ik hou zicht op Anouk Claessens en Neequaye Dsane. Soms heb ik bovenaan weer bijna aansluiting met Anouk, waarna ze onverhard naar beneden zoeft. Ik geef de onverharde helling op en ga de stenen trap af. Klassementsleider Jonathan van der Krogt is er al lang vandoor, met mogelijk nog een aantal lopers. Maar het is moeilijk te volgen, wie op welke positie loopt in het veld. Van Ralph Apeldoorn hoor ik dat hij wat problemen ondervindt vanwege de warmte. Ik heb wat last van mijn kuit door de klappen die het te verduren heeft. Steeds meer gebruik ik mijn armkracht. De middengeleiders op de trap gebruik ik als hulp, waar ik me afwisselend rechts en links als het ware omhoog trek. Ook naar beneden heb ik een loopvorm gevonden, een soort springlopen. Met de trapleuning binnen handbereik. De traptreden worden steeds afgewisseld met een plateau, wat even het ritme breekt. Je hebt er telkens een soort herstart, met even een blik voor je of om je heen. Die verder gefocust is op de diepte voor je of als je de hoogte in gaat, op de te belopen treden, of de kuiten van je voorganger. Ik lijk stand te houden in de top vijf, maar baal dat ik weer moet buigen voor topper Anouk Claessens. Pas na de finish heb ik door dat Sjors van Noort met een trein vaart op mij inliep, maar ik hem net voorblijf. De dag er na heb ik weer die vreemde spierpijn op de raarste plekken, maar nu ook in mijn ongespierde armen.
13 maal omhoog circa 7 km in …….

VK2 Emma Piramide ‘18


Foto © Timo de Boer / MudSweatTrails

Vertical K Serie NL
2 Emma Piramide (Posbank)
14 april 2018

De foutieve telling van de vorige keer is niet aangepast in het klassement. Dat maakt me eigenlijk alleen maar strijdbaarder. Na een aantal weken beginnen we nu aan de serie met elke week een 1km vertical. Een prachtige slingerende weg met haarspeldbochten die je in Nederland niet verwacht brengen me naar de startlocatie. De Emma Piramide is een houten toren op een zandbult op de grens van de gemeente Rozendaal en Rheden. Met een redelijk aanloopstuk bestaand uit een trailpad met wat onregelmatige kuilen en boomwortels in het pad. Voor mij ideaal en zo had ik ook min of meer deze hele serie voorgesteld.

Als ik als tweede boven kom van het pact bedenk ik me dat ik niet met mijn krachten moet smijten en loop de volgende klim wat behoudender omhoog. Ik laat wat lopers voor en sluit aan bij Ralph Apeldoorn en Neequaye Dsane. Ik merk al snel dat zij het moeilijker hebben in de klim dan ik. Mijn trainingsarbeid in Duitsland komt nu van pas voor deze NL vertical. De afdaling lijkt veel op soortgelijke afdaling/klim bij Brochterbeck of Hörstel. We hebben slechts 2 jonge gasten voor ons, type sportschoolboy, die gaande weg in de race terug zakken. Terwijl wij langzaam oprukken en zo de kopgroep vormen. Ik mis de winnaar van de vorige keer; Jonathan van der Krogt. Hij loopt wat achter en oogt niet alsof hij nog gaat aansluiten. Op een gegeven moment als ik los ben begint hij me zelfs elke ronde weer aan te moedigen. Leuk! Ook anderen doen dat. Ik wordt er vrolijk van. De groet/aanmoediging is steeds op ongeveer dezelfde plek, zodat ik weet dat ik goed loop. De voorsprong heb ik gepakt en deze moet ik behouden. Ik mis ook de winnares Anouk Claessens, haar had ik nu ook graag verslaan. Zij heeft een goede vervanger in de persoon van Linda Valent. De sprong naar de eerste plek ging ongepland. Bij de houtentoren is er na de eerste houten treden een versmalling met een schuine zandklim al draaiend om de toren omhoog. Daar kwam net een loper omlaag als Ralph Apeldoorn voor deze opzij gaat en ik vol door ga en net op tijd door een versnelling te plaatsen omhoog schiet. Boven probeer ik steeds de tel zelf goed bij te houden en controleer dat door van Ralph bevestiging te krijgen. Neequaye is inmiddels terug gevallen en ik trek door, waarna Ralph ook moet lossen. De afdaling knal ik nu af en speel een beetje met de klim, mezelf en de andere deelnemers, waarvoor ik moet uitwijken/inhouden/versnellen in eenzelfde klim/afdaling. Beneden roep ik elke keer mijn naam bij de teltafel van MudSweatTrails, zij beginnen mij nu ook aan te moedigen. Mijn drinkplan verloopt goed. Ik heb een flesje bij mijn tas, die ruim voor de start/finish staat, zodat ik daar vanaf ongeveer de 10de klim elke keer een slok kan nemen, en het flesje dan circa 50 meter verder weer neerleg. Ik pak hier winst ten opzichte van de vorige keer toen ik daadwerkelijk ben gestopt om te drinken. Yep eerste!
18 maal omhoog, circa 17 km in 1.45.18.

Zie ook het verslag van Timo de Boer :
https://www.hardloopnieuws.nl/18x-de-emmapiramide-op-en-neer/

VK1 Pyramide v Austerlitz ‘18


Foto © Timo de Boer / MudSweatTrails

Vertical K Serie NL ’18 (duizend hoogtemeters)
1 Pyramide van Austerlitz Woudenberg (Utrechtse Heuvelrug)
24 maart 2018

Het zat er aan te komen. Alle Alpen trail disciplines zijn de afgelopen tien jaar op laaglandbasis in Nederland georganiseerd. Op een gegeven moment bleek men wel klaar te zijn met steeds langere Ultra NL trails. Dus nu de hoogte in. Hoogtemeters maken waar het eigenlijk ondoenlijk is. Sinds een aantal jaren doe ik dat op de heuvels van het Teutoburgerwald en heb ik daar een aantal ‘eigen’ klimmen, die net iets afwijken van de standaard paden van de Hermannsweg. Dichter bij huis, beklom ik al hardlopend 30 maal de mulle zandklim tegen ’t Stut (Nijverdal). En even zo vaak de onverharde klim bij Hotel de Uitkijk (Hellendoorn). Het leek me meteen een prachtige uitdaging een serie van verticale kilometers op vier verschillende locaties in Nederland aangeboden door MudSweatTrails. Omdat er maar 30 deelnemers mochten mee doen aan deze try-out, heb ik me bijna meteen ingeschreven. Een kuit en enkelblessure gaf echter weinig mogelijkheid om meer te doen, of specifieker te trainen. Toch sprokkel ik hier en daar nog wat hoogtemeters bij elkaar, waaronder het trainingskamp Eggegebergte met Geordie Klein.

Op 24 maart is het dan zo ver en kijk ik vanaf de trap van de Piramide van Austerlitz op de Utrechtse Heuvelrug via de treden naar beneden. De diepte in combinatie met de stalen traptreden geven me een beetje een beangstigend gevoel. Ehu dit is anders dan ik me had voorgesteld, kan ik hier überhaupt op hardlopen? We krijgen de laatste instructies en dan mogen we de Piramide beklimmen naar de obelisk op de 36 meter hoge top. Om vervolgens af te dalen, keer op keer. In ken de deelnemers niet behalve Ralph Apeldoorn en hem schat ik ook in als kanshebber voor het eindpodium. Dus het is zaak bij Ralph in de buurt te blijven. We gaan onderlangs gelukkig eerst een rondje om de piramide zodat het hele veld al uit elkaar wordt gerekt. De eerste klim is het dan nog rustig en overzichtelijk. Dat veranderd al snel. Aan de leuning in de middenafscheiding zoeken we houvast, maar die wordt zowel gebruik door de dalende als de klimmende traplopers. Meteen begrijp je het minieme deelnemersveld. Ik vind het een beetje eng, ben geen dertig meer, geen jonge hond. “Whaa, als ik maar niet uitglij, val”. Al gauw moet ik een aantal lopers laten gaan, maar blijf ik in de buurt van Ralph. Ik ga in eerste instantie wat gelijk op met een dame. Zij heeft een wat zware ademhaling en ik schat in dat ik haar later wel voorbij zal stuiven. Maar dat gebeurd niet. Geconcentreerd moet ik me focussen op mijn eigen passen en dan met name naar beneden. Voor me zie ik verschillende methodes van afdalen en ik pas dat ook toe. Al springend, vastgrijpend, ontwijkend, wandelend, stappend en een heel klein beetje hardlopend voldoe ik deze missie. Al snel zijn we natuurlijk de tel kwijt. Gelukkig zijn daarvoor een aantal MudSweatTrail vrijwilligers die dat bij houden. Echter dat blijkt nog een hele klus. En daardoor gaat er geregeld wat mis en lopen zowel ik als Ralph meer dan de gevraagde 44 maal. We belanden daardoor net buiten de top 5. Een mooie positie om te laten zien waar we echt horen. Strijdbaar op naar de volgende uitdaging.
Circa 49 maal omhoog (en omlaag). Afstand ongeveer 7 km in 1.06.56.

Zie ook: https://www.mudsweattrails.nl/44x-de-pyramide-van-austerlitz-op-en-neer/

Trailkamp Eggeweg+ ‘18

Foto © Sprengenbergrunner18

Leestip. Mijn trainingskamp februari 2018 over het Eggegebergte, het verlengstuk van het Teutoburgerwald. Blog door gelegenheidstrainingsmaatje Geordie Klein.

https://dutchtrailrunner.com/2018/02/06/eggeweg/

Enschede Marathon ‘17

www.enschedemarathon.nl/

© Frans Koevoets NonStop Running 2017

Lang was er twijfel over de keus tussen De 60 van Texel of de Enschede Marathon. Rond de 60 van Texel hangt iets heroïsch, tenminste zolang je het alleen van horen zeggen hebt. Heb je het gedaan en zelfs deze prestatie weer verbeterd dan wordt het bijna een gewoon loopje. Maar het blijft bijzonder, lopen op een eiland, langs het strand, met de boot. Een soort vakantie gevoel. De vorige keer (2015) liep maatje Christiaan van Meurs er op de 120 naar de 3de plaats. Vanwege een blessure moest hij helaas verstek laten gaan. Dat speelde voor mijn heel erg mee om niet te gaan. Mooier dan toen zou het niet worden toch? En eigenlijk, vervloekte ik dat laatste lange stuk asfalt. Het parcours van de Jan Knippenberg Memorial is in mijn beleving veel mooier. Daarnaast had ik mijn kruid al verschoten in Spa, het hoofddoel dit voorjaar. Toen kwam daar ruim een maand voor de Enschede Marathon plots een uitnodiging van deze organisatie. Wederom genodigde en een dag later wist ik het.

Enschede. Zondag 23 april. Op Facebook vernam ik dat Detmar Roessink ging hazen voor een groep voor eindtijd 2.50 uur. En wat belangrijker was, doorkomst in 1.25. Hmmm, dat kon ik wel eens proberen. Want mijn doelstelling was 2.54. Met dat streven kom je met een verval in het tweede deel rekening houdend, op een doorkomst van circa 1.26. Waarschijnlijk zou ik dan alleen komen te lopen en dat kost veel meer energie. Net voor de start spreek ik Melvin van der Voet en vraag of er een meefietser is. Dat bevestigd hij, waarop ik gelukkig niet de hele marathon met mijn 2 eigen drank flesjes hoef te lopen. Meteen na de start loop ik al in het spoor van Detmar, Melvin en Joost Posthuma. We vormen een lang lint. En na de bocht zie ik al een fietser naast ons, met een kratje bidons achterop. Ik drop de mijne daar spontaan. Iets later geeft Melvin aan dat het zijn meefietser is. Zo, het begin gaat goed. Wel wat opstart stijfheid. Maar ik kan goed volgen en probeer die 3de plaats achter haas Detmar op te eisen. Twee andere lopers sluiten zich geleidelijk bij ons aan (John Slot, …). We lopen scherp op schema, op een tempo van 4 minuten per kilometer. Het tempo wat ik liep bij de 8 kastelenloop te Vorden. Toen kon ik dat 30 km volhouden. Dat sterkt mijn vertrouwen in deze missie. Ergens bij een verzorgingspost zet ik mijn eigen meegenomen flesje ter plekke zelf op de tafel. De volgende doorkomst is dan vermoedelijk Melvin’s meefietser voor mij niet meer te bereiken. Rondom het 20 km punt moet Joost lossen. Inmiddels is het gaan regenen en krijg ik het in mijn hemd behoorlijk koud. Negatieve gedachten dolen door mijn hoofd. Had ik maar een droog hemd, die bij de start ligt. Kon iemand mij die maar brengen. Hopelijk stopt de regen snel. Bijna bij het Halve M punt (1.24.22). Waar ik toch al vooraf had ingecalculeerd dat ik hier ergens zou moeten afhaken bij de groep. Als immers Detmar stopt met zijn arbeid en uitstapt. Gelukkig heeft de meefietser mijn schreeuw gehoord en houdt hij in, zodat ik voor de laatste keer mijn flesje kan  aanpakken. Solo ga ik verder.

In het centrum motiveert het vele publiek me. En even later kan ik aansluiten bij een drietal, waaronder de NL topdame Kim Dillen. Als ik daar zo loop en wederom in een sneller draf bent beland denk ik “Die Kim, die kan ik toch helemaal niet bijhouden”. Ik moet niet te veel denken. Doen Groen!! En daar gaan we onder de spoortunnel en op naar Roombeek. De regen is gestopt en de zonnestralen strelen behaaglijk over ons koude lichamen. Ik geniet, lijk weer helemaal herpakt. We razen door in dit cadans. Ik verbaas me er over dat Kim het meeste kopwerk doet. Dat moet een raar gezicht zijn voor het publiek. Een klein meisje en daarachter 3 kerels (Johan van der Dennen, Wilfred van Mill). Dan ergens bij 28 km stapt ze uit. En lijken de mannen te versnellen. Ik klamp niet meer aan, maar probeer in hetzelfde tempo door te trekken. Er is iets verval, de 30 km bereik ik solo in circa 2.01 uur.

Bij de lus heen en terug wordt ik wat in verwarring gebracht door de mij tegemoet komende koplopers. Ik heb het parcours plaatje totaal niet meer scherp in mijn hoofd. Ik ben me op dat moment niet meer bewust dat we nogmaals naar Glanerbrug moeten en daar wederom dat keerpunt hebben. De lopers komende uit de andere richting zijn wel een mooie afleiding. Nu zie ik ook anderen strijden. En weet ik op een gegeven moment mijn plek in deze marathon en die blijkt best goed. Ik zie weinig ‘oude’ mannen voor me. Wel weet ik dat er 2 voor me lopen. Soms heb ik het idee dat ik op ze inloop. En dan als een fietser een stukje met me op fietst en om onduidelijke redenen me in het Engels aanspreekt. Zie ik de 2 eerder hardlopers stil staan. Ze moedigen mijn nog aan. Ik krijg de geest. En zie in de verte een nieuw groen richtpunt (Thomas Bardtke). Weer komt er een fietser naast me, die aangeeft me wel uit de wind te willen houden. Later blijft die wat achter, nadat die heeft aangegeven dat we die loper voor ons wel pakken. En daar ben ik ook van overtuigd want echt soepel loopt hij niet meer. Ik pak hem in de laatste 2 kilometer en dan mag ik door de straat met aan beide zijden dranghekken en massa publiek. Daar staat Gerrit Jurjens en ik vraag hoe ver nog. Als ik verneem dat ik er bijna ben komt de opluchting en de master versnelling. De klok in de verte. In het publiek ontwaar ik niemand, alleen Detmar die ik hartelijk bedankt. Stralend kom ik over de finish in 2.53.37. Mijn eigen AV Atletics clubrecord verbeterd!

Thuis komt die avond helemaal de blijdschap als ik eerste blijk te zijn geworden in mijn categorie M50. Dank aan mijn Moontje, Detmar Roessink, Melvin van der Voet en de Organisatie Enschede Marathon.

Enkele uitslagen
1. Betty Lempus Kenia 1e Vsen 2.29.31
2. Jonas Roels Hamme België 1e Msen 2.31.09
3. David Stevens België 2e Msen 2.31.15
4. Agnes Mutune Kenia 2e Vsen 2.33.21
5. Riekele Kobes Friesland 3e Msen 2.33.30
10. Mark Oude Bennink 5e 2.39.32
11. Nico Klein Poelhuis TION 1e M35 2.40.36
12. Edwin Veenstra TION 1e M45 2.41.15
14. Rutger Op den Dries Hellendoorn 6e Msen 2.43.51
23. Melvin van der Voet TION 2e M40 2.48.39
25. John Slot TION 3e M40 2.51.53
26. Jeroen Machielsen Atletics Nijverdal 1e M50 2.53.37 CR
27. Thomas Bardtke Münster 5e M45 2.55.00
28. Han Wolsing Altis 2e M50 2.55.41
29. Wilfred van Mill Eindhoven Atletiek 6e M45 2.55.48
30. Johan van der Dennen Eindhoven Atletiek 8e Msen 2.55.48
31. Johan Lek De Sperwers 3e M50 2.56.09
32. Guido van Olffen Borne 7e M45 2.56.16